Ergens in een ver verleden werd ik toch geen kunstenaar. Ik sloot een compromis en vond daarin voldoening.

Tot ik betrokken raakte in een freak accident (een tegenligger was achter zijn stuur flauwgevallen). Na dat auto ongeluk kreeg ik het zwaar te verduren. Toch ging ik voort en telde mijn zegeningen, ik had immers een zwaar ongeluk overleefd! Ik probeerde me blij en gelukkig in het leven op te stellen, maar het lukte niet, want ik kon niet meer onthouden, niet meer herkennen, niet meer uit het hoofd rekenen en had voortdurend een uitgeput gevoel. De omgeving merkte niet dat ik in een depressie geraakte.

Depressie is een rare ziekte waarbij je alle gevoel verliest. Na een periode van diepe zwaarmoedigheid kom er langzaamaan wat kleur terug in het leven. Op een dag merk je voor het eerst weer dat de zon schijnt en dat er iemand van je houdt. Deze ontdekking heb ik uitgebeeld in de schilderijen hiernaast. De opzettelijke waas geeft precies weer hoe je langzaam uit een depressie naar boven komt 'drijven' (de foto's zijn haarscherp). Het gaat op alle terreinen beter met me en ik zal u niet lastigvallen met de diep zwaarmoedige periode, maar ik wil u niet onthouden dat het schilderen mij eruit heeft geholpen en mijn talenten doen herontdekken. Dit beschouw ik als mijn geluk bij een ongeluk.

In 2001 pakte ik het tekenen en schilderen weer op. Eerst als mijn zelftherapie, thans is het een van mijn levensdoelen! Ik betracht een professionele attitude in mijn vak, al doe ik het rustig aan. De verkoop van mijn werken nam al snel een goede start waarna meerdere opdrachten volgden. Ik hield mijn eerste exposities en verscheen in enige catalogi.

In 2009 sloeg ik een geheel nieuwe weg in en werk ik met tussenpauzes louter in zwart en wit in de vorm van grisailles, pentekeningen en litho's zonder steunkleur waarbij ik ook het georganiseerde toeval een grote rol laat spelen